İşkence silikonları

     Yazmayalı çok uzun bir süre oldu, farkındayım. Araya yaz okulu vizesi, konuları yetiştirmek ve bir de erkek arkadaşımın taşınma telaşı girdi. Doktora bahsettiğim gibi Pazartesi günü gittim. Aslında fazlasıyla heyecanlıydım .

   Biraz da korkuyordum. Aslında korkulacak hiç bir şeyin olmadığının farkındaydım fakat insan işte yine de korkuyor. O gün benimle birlikte burnundan kim ameliyat olduysa oradaydı. Doktorun acil bir ameliyatı çıktığı için beklemek zorunda kaldım. Aslında bekledikçe biraz heyecanımı unutuyordum. Zaten benim gibi altı kişi daha olduğu için oradakilerle sohbet ediyor ve ameliyat sonrası yaşadıklarını dinliyordum. Biran o kadar insan sıralanınca kendimi kesimi bekleyen kuzu gibi hissettim. Gerçekten benim yaşadığım ağrılarımdan, zonklamalarımdan çok daha ağırları vardı. Kız canı yandığı için ağlıyor ve ağladıkça gözünden kan geliyordu. Sanırım başıma gelse terastan atlardım, panikten. Her neyse sıra bana geldi. Devlet hastanesi olduğu için video çekemedim. Zaten beni o halde görüp ürkmenizi çok istemezdim. Silikonları alırken böyle düşersiniz, diziniz kabuk tutar ve o kabuğu soymaktan hem haz alır hem de azda olsa acı hissedersiniz ya öyle bir şey hissettim. Sol burnum değil ama sağ burnum beni gerçekten zorladı. Yerleşmiş ve biraz üstü kabuk tuttuğu için sancılı oldu. Aslında silikonların amacı yumuşak plastik gibi olduğu için yapışmaması ama... Doktorum dikişlerin kendisinin düşeceğini ve herhangi bir müdahale etmeyeceğini söyledi. Fakat cuma günü kabuklarım için su vereceğini ve gitmem gerektiğini söyledi.

  İşte en keyif aldığım an geldi. Birkaç gün geçti ve elimde olmadan kabuklarımı sürekli çekeliyor ve soyuyordum. Belki size iğrenç gelebilir ama benim için en keyif aldığım kısmı burasıydı. Ama keyif alırken kanamasından ürkmedim değil. Sadece sağ burnum da dikiş olduğu için şanslıydım. Sağ burnumdan bir parça elime dikiş düştü. Cuma günü kontrole gitmedim tabi ki. Aslında yanlış yapmış olabilirim bu konuda. Fakat sabah kalkmakla ilgili ciddi sorunlarım var. Salı günü beşten sonra doktorun randevusuz muayene günüydü. Gittim ve doktor dikişlerimi aldı. Normalde almamalıymış fakat sigara kullandığım için kabuklar dikişim de sorun yaratıyormuş. Tırsaklığım ve tatlı canımın olması yüzünden aşırı gerildim. Gerçekten zonkladı. Bir kaç saat burnumla kamyon taşıyormuşum gibi bir ağırlık hissettim. Ama her şey gibi bu durumda geçti. Ve evet artık özgürüm. Tek sorunum hala burnumdan nefes almaya alışamamış olmam. Kendimi bildim bileli, yaklaşık yirmi iki senedir ağzımdan nefes alıp, verdiğim için burnumdan nefes almayı unutuyorum. Ciddi ciddi kendimi hazırlıyorum uyumadan önce. Başkada bir şeyim yok. Normal çalışma hayatına da artık geri dönebilirim. Bir ay sonra kontrole çağırdı o kadar .

   Evet, bu ameliyat işi de bu kadar. Uzun veya kısa süren, kolay veya zor bir ameliyatta olsa bu sürede gerçekten yanınızda olmasını ve size katlanabilen birinin olmasını tercih edin derim. Bu konu da çok şanslıydım. Annem, erkek arkadaşım ve hatta onun annesi bile sürekli yanımdaydılar. Onlara da bana katlandıkları için çok teşekkür ederim. Görüşmek üzere...